دستتون درد نکنه...
بی زحمت اینو تو همون فیدم بزارید

هر خاطره ای دارین بگین...از خنده های دیدار...از گریه هاش...از حرفهای مادرای جانبازا و شهدا...هر چی دلتون میخواد

اوهوم

دستتون درد نکنه عالی بود.

35 ساعت دیگر تا لحظه دیدار دیداریها باقی است آماده باش...برای حضوری گرم در خانه شهید....و خودت را آماده کن...

بلکه تفاوتی بس عظیم گویا از زمین تا آسمان !!!

بسم رب الشهدا و الصدیقین


قدم به خانه شهید که گذاشتیم، عطر ارادت وصف ناپذیر شهید به حضرت زهرا و امام

رئوف، بر مشام جانمان نشست.

یاد خاطره های کرامات بی بی در لحظات سخت درماندگی جبهه ها که از مسیر

توسل این شهید بارها دست رزمندگان اسلام را گرفته بود، تازه و تازه تر می شد.

از خود می پرسیدیم که چگونه، آخر چگونه این ره صد ساله را پیمود. در کلام

همسر شهید و فرزندانش به دنبال پاسخی برای پرسش خود بودیم و پاسخ خود را

یافتیم؛ گفتند: لقمه حلال، سخت گیری در بیت المال، سخت کوشی در همه کارها، تواضع وصف ناشدنی، بصیرت و ولایتمداری، عشق به اهل بیت و شهادت، و ارتباط

ظریف و لطیفش با مادر سادات و امام غریبان.

همسرش می گفت: در سفر آخر از همه اقوام و آشنایان، حلالیت طلبید و ما را به خدا و امام رضا سپرد و رفت. او حتی عروج خود را می دانست.

و ما چقدر به خود بالیدیم وقتی همسر شهید گفت: تا خود شهید، مهر تایید بر حضور

مهمانش نزند، ما نیز او را نمی پذیریم. چند شب پیش تر، شهید برونسی در رویایی

شیرین، مهر تایید بر ما نهاده بود...


یک دنیا درس بود این مهمانی


خدا را شکر

بارها به پابوسی امام رئوف رفته بودیم

اما اینبار آقا یه طور دیگه ما رو پذیرفت...

اینبار به جز پابوسی آقا،به دست بوسی عزیزانی رفتیم که هنوز خاک جبهه رو چهره شون بود

و انگار خستگی اون روزها رو هنوز دارن به دوش میکشن

و دلی پر درد که با لبخند روی لبشون پنهانش کردن ، تا کسی از غمشون خبر دار نشه!

هنوز مست از دیدار حضرت ماه بودن و از شیرینی دیدارشون میگفتن

و ناراحت از کم بودن فرصت عاشقی با مولایشان !

پای حرف هر کدام که مینشستی فقط یک سفارش داشتن

«مطیع و گوش به فرمان رهبر باشید»

اول و آخر حرفشون ولایت فقیه بود...

تو این سفر

وقتی یادگاران شهید برونسی از عشق اوس عبدالحسین به حضرت آقا گفتن

وقتی گفتند شهید برونسی در روزگار آزگاری که آقا در پیرانشهر تبعید بودند ایشان را امام خامنه ای صدا میکردن

فهمیدیم که چقدر آقامون غریبه...

یا راحت تر بگویم

چقدرامام خامنه ای تو این دوران غریبه...!
بصیرت را باید از برونسی یاد گرفت

که وقتی به حضورش نیاز بود با تکه های استخوانش به یاری امامش اومد!

وفا داری رو باید از ابوالفضل و مهدی و سید محمد و...یاد بگیریم که چند ساله ویلچر و تخت

عضوی از بدنشون شده و دستهاشون با چرخاندن چرخ های ویلچر سالهاست به جای

پاهاشون داره راه میبرشون

و خم به ابرو نیاوردن و منتظرن که آقا لب تر کنه تا چند درصد باقی

مونده ی جونشونوفدای ولایت کنند!

واقعا ما کجای کاریم؟

درست به فاصله کمی از سفر آقا به مشهد زائر آقا امام رضا شدیم

و درست به فاصله ی خیلی کمتر از دیدار عاشقانه ی عمارهای آقا با مقتداشون ،

در مشهد به دیدارشون نائل شدیم

نمی دونم آقا وقتی سرشون رو، رو مضجع شریف مولاشون گذاشته بودن و با قطره های

اشکشون سنگ رو میشستن چه رازی رو با امام رضا میگفتن...
ولی احساس میکنم در این سفر آقا امام رضا یه جورایی به ما حرف دل حضرت ماه رو میگفتن!

انگار حرف دل آقا

و پیام امام رضا از حنجره ی یادگاران دفاع مقدس بیرون می اومد

«آقا رو تنها نگذارید...آقا خیلی غریبه...»

دیدار اول:آسایشگاه ثارالله:5 آقا و 15 خانوم
دیدار دوم:آسایشگاه شهید بهشتی:5 آقا و 14 خانوم
دیدار سوم:آسایشگاه امام خمینی مشهد:8 آقا و 6 خانوم
دیدار چهارم:منزل شهید برونسی:8 آقا و 6 خانوم
دیدار پنجم:آسایشگاه بقیه الله: 9 آقا و 11 خانوم
دیدار ششم:منزل شهید بروجردی:4 آقا و 11 خانوم

دیدار پنجممون آسایشگاه بقیه الله بود...آقای تواب و همسرشون هم به جمع دیداری ها اضافه شدن...حضور دختر باباعطا تو جمعمون هم یکی از برکات این دیدار بود...
ودیدار ششم که منزل شهید بروجردی بود و بالاخره بعد از مدتها عضویت، سمانه سادات هم تو دیدار شرکت کرد...فطرس و عطش و ... هم از منزل شهید بروجردی دیداری شدند...

درست مثل فرزند برومندش حاج محمد که همیشه توصیه به ولایت مداری و پشتیبانی از ولایت فقیه می کرد خدا حفظ اش کند این مادر فداکار و ایثارگر را